Kaletik berriz pasatzen da . Ur tanta txikian zerutik erortzen dira , bere kizkur ilunetatik irristatzen dira , ez du ezertan pentsatzen , bakarrik lurrera begiratzen du , beldurra izango balu bezala , baina ez daki . Motel ibiltzen da  , gustura ez balego bezala . Ibiltzen jarraitzen du , orain musika jartzen du , denataz ahazten da , begiak ixten ditu , zahiatzen malko bat ez erortzen bere begi ilunetatik . Orain indar gehiagorekin begiak irekitzen ditu . Bere eskubitara , ama bat bere semeari  zaintzen , babesten , berak ordez , ez du sentitzen , ez dago inork berari babesten diona . Airea hartzen du . Jarraitzen du burua  beraka begira , ez du inork bere inguruan ikusten , inork , bakarrik dago. Ibiltzen du , helmuga barik . Eta momentu horretan konturatzen da ez dagoela inork , bat ere ez , garrantzia ematen diona nola dagoen . Lagunak , lagunak benetan ez dietela importatzen , berdin zaiela bustita egotea , ez da inork konturatzen .Baina berak orain ez du pentsatzen bakarrik ibiltzen du.
Nahi nukena da norbait , pertsona bakar bat, galdetzea ea zoriontzua den .